tramvay

Uzun bir aradan sonra, yeniden buradayım. Yalanlar Üstüne filmini ilk kez  duyuşum, Türkiye de filmde konu ediliyormuş haberleriyle olmuştu. Hollywood’un son yıllarda çıkardığı en iyi oyunculardan biri olan Caprio’nun içinde olduğu ve Ridley Scot’un elinden çıktığı da filmle ilgili diğer duyumlarımdı.  Aylar sonra film Türkiye’de vizyona girdiğinde,  filmi Türkiye’de geçtiği için değil ama bu kez Gazze katliamının ilk günlerine denk geldiği ve Amerikanın  Ortadoğu’daki bitmek bilmeyen hesapları daha bir ilgimi çektiği için görmek istedim. Elbette Hollywood sinemasının her konudaki etinden sütünden faydalanalım anlayışını ve  yine Muhteşem Amerika mesajının gözümüze sokula sokula verilebiceği ihtimalini de hesaba katarak…

Nitekim öyle de oldu. Film beni en başından sonuna kadar zerre kadar şaşırtamadı. Sıradan bir aksiyon filmi olmanın ötesine gidemeden ve ne yazık ki Ortadoğu’nun makus talihini bize bir kere daha ama bu kez efektli, çatlamalı patlamamı olarak göstermiş oldu.  Yalanlar Üstüne bende bir gram bal için bir çuval keçiboynuzunu kemirme çabasını hatırlattı. Ki geriye bir gram bal da kalmıyordu. Ortadoğu’nun tozunu attıran ajanımız  eskasa bir hemşireye gönlünü kaptırmasaydı sanırım bu macera da hala devam ediyor olacaktı. Allahtan yönetmen insafa gelmiş olacak ki bir ara  ajanımız aşık oluverdi duruldu da CIA’den ayrılmak istediğini beyan etti üstlerine. Üstleride tam da gerçek hayatta olduğu gibi öyle mi, peki özel yaşama saygı duyuyoruz diyerek ajanımızın hayatından zoom out yaparak uzaklaştı. Hoşgörülü Amerikamız kimseyi bir şeyi yapmaya zorlayamazdı zira… Yalanlar üstüne yeni yeni yalanlar da böylece söylenmeye devam etti…